Lettergrootte:

Aan de praat met Yvonne

Yvonne Holierhoek is een 60-jarige krullenbol uit Voorburg en is geboren in Den Haag.
Zij is slechthorend vanaf haar geboorte, veroorzaakt door schildklierafwijking met een aangeboren doofheid.
Zij draagt geen CI (cochleaire implantaat), wilt niet dat er daarvoor in haar hoofd wordt gesneden en kan behoorlijk horen met haar oorhanger. Zonder dat is ze hartstikke doof. Haar goede spreekvaardigheid heeft ze aan haar ouders te danken want zij werd van kleinst af aan betrokken in de horende wereld.
Hoewel Yvonne ook met de horenden omgaat, voelt ze zich fijner in de dovenwereld.
Yvonne had een geweldige jeugd. Haar ouders zorgden ervoor dat het haar aan niets ontbrak. Ze en haar dove zus Joke van der Helm kregen altijd mooie kleren en hun moeder kon als de beste koken.
En ze bewaarde goede herinneringen aan hun gezamenlijke vakanties naar Spanje.

Het doet Yvonne nog altijd pijn als zij aan haar inmiddels overleden ouders terugdenkt. Ze mist hen ontzettend maar gelukkig heeft ze een goede band met haar oudere zus Joke bij wie ze terecht kan om erover te praten.
Over haar schooljaren, in eerste instantie kwam zij terecht in Sint Michielsgestel maar toen na een paar weken bleek dat zij slechthorend was, werd ze overgeplaatst naar Sint Marie in Eindhoven. Dat zij en Joke van elkaar werden gescheiden, deed hun ouders veel verdriet.
Toen ze klein was, had Yvonne geen leuke tijd op Sint Marie. Ze vond het eten vies en een schoolarts zat graag met zijn vingers aan haar. Maar op 14-jarige leeftijd kwam Yvonne terecht bij de grote meisjes en toen kreeg ze het naar haar zin.
Ze ging in een riante villa wonen, had het naar haar zin op school en was stilletjes verliefd op een leraar.
Uit die periode heeft ze een paar vriendinnen overgehouden met wie ze nog steeds contacten heeft. En dat geldt ook voor twee oude leraren.
Ze heeft op Sint Marie IVIO-opleiding (Instituut Voor Individuele Onderwijs) gevolgd. Yvonne moest daarvoor de door haar gehate naailes volgen. Die haat leidde ertoe dat zij, nadat ze geslaagd was haar diploma meteen verscheurde.
Maar haar getuigenschrift heeft ze nog wel.
Na haar schoolopleiding was haar eerste baan in een wasserij en later kwam ze terecht bij ministerie van Volksgezondheid en Milieuhygiëne. Daarna bij ministerie van Vrom en uiteindelijk bij ministerie van Landbouw en Visserijwaar ze alweer 39 jaar werkt.
Ze doet het archief en heeft het naar haar zin en ze wordt tot haar trots door haar collega’s beschouwd als een expert op dat gebied.
Haar werklocatie is op Schiphol en het op en neer forenzen vindt ze niet altijd fijn vanwege regelmatige vertragingen en soms ook aanrijdingen met personen.
Ze heeft een keer iemand onder een witte laken zien liggen en dat ging niet in haar kouwe kleren zitten.
En overvolle treinen mijdt Yvonne vanwege haar claustrofobie.
Ze gaat vooral naar haar werk om geld te verdienen en als ze weer naar huis gaat laat zij het werk volledig achter zich. Maar ze heeft wel een paar fijne collega’s.
Een daarvan is Wout Zijlstra, de sterkste man van Nederland in 2001.
Yvonne werkt, gebruikmakend van een speciale regeling, 2 dagen per week en ze heeft nog ruim 6 jaar te gaan tot haar pensionering.
Zij is al bijna 18 jaar samen met Wim Holierhoek, waarvan ruim 10 jaar getrouwd.
Yvonne is erg trots op haar Wim, die de rust zelve is wat goed uitkomt omdat zij zelf een “stresskip” is. Ook is zij in haar nopjes met hun mooie woning die prachtig opgeknapt is dankzij het vakmanschap van Wim.
Eerder was Yvonne twee keer getrouwd geweest, eerste keer met Coen Wamsteeker en de tweede keer met wijlen Gerard Bosman.
Dat alle drie de mannen betrokken waren bij Arentsburg, een dove voetbalvereniging was puur toeval.
Zelf heeft ze geen kinderen maar wel 5 (aangetrouwde) kleinkinderen.
Met twee daarvan heeft ze geen contact meer.
Yvonne koesterde nog altijd warme herinneringen aan Arentsburg waar ze veel mooie dingen heeft beleefd. Uitgaan, kletsen, reisjes maken en volleyballen.
Bovendien heeft ze daar de liefde van haar leven gevonden.
In haar jonge jaren heeft Yvonne aan diverse sporten gedaan zoals korfbal, heel eventjes karate, volleybal en damesvoetbal bij OLDI (kampioen geworden).
Maar nu doet ze niet meer aan sport. Ze is liever lui dan moe.
Dat Yvonne desondanks slank blijft komt volgens haar door de stress en haar eetgedrag. Overdag eet ze haast niet, alleen s ’avonds warm
Vroeger ging Yvonne graag naar het Gebarenhof (HaWeDo), een ontmoetingsplek voor doven uit Voorburg. Maar de situatie is ingrijpend veranderd.
Nu bestaat het Gebarenhof (in kleinere vorm) nog wel, alleen heeft het geen eigen gebouw meer. Nu huren ze voor hun activiteiten ruimte bij de Agora in Voorburg. Daar komt Yvonne weleens, vooral als haar vrienden daar zijn.
Ook gaat Yvonne soms naar het Gebarenplein (WeZoDo), een ontmoetingsplek voor doven uit Zoetermeer om spelletjes te doen en voor contacten.
Zij merkt wel dat het steeds stiller wordt bij WeZoDo en bij HaWeDo juist steeds drukker, een omgekeerde wereld.
Yvonne had vroeger op het oude Gebarenplein (Nicolaasplein) een geweldige tijd.
Er was sprake van meer vrijheid en er werd niet zo op elkaar gelet. En daar mocht er gerookt worden. Maar nu vindt zij het minder gezellig. De sfeer is anders, killer.
Yvonne denkt dat het goed zou zijn als er een nieuw bestuur, bestaande uit jongeren komt maar waar haal je die vandaan? De jongeren komen daar bijna niet.
In een grijs verleden heeft Yvonne vrijwilligerswerk op het Gebarenplein gedaan.
Zij zat samen met Paul en Betsy Wagenaar in de redactie (clubblad) en ook heeft ze achter de bar gewerkt.
Daarvoor was zij als vrijwilliger actief bij volleybal Arentsburg. Zij zat in het bestuur en gaf daarnaast interviews.
Yvonne is een fervente zonliefhebber. Iedere straaltje pikt zij op.
En zij gaat graag op vakantie naar warme landen om te zonnen. Ze vindt het heerlijk om op het strand te liggen met een sigaretje en drankje erbij.
Ze heeft al jaren een vaste kern vriendinnen die voor haar heel belangrijk zijn.
Met hen kan zij lekker chillen, lachen, haar hart uitstorten en op stap gaan.
Ze is meerdere keren met haar vriendinnen op vakantie geweest en ze droomt ervan om dat weer te gaan doen.

Verder kookt Yvonne graag voor een groep en haar specialiteiten zijn Grieks, Indonesisch, Surinaams en Hollands.
Eerder had Yvonne een rijbewijs. Ze had zelfs ooit een eigen autootje, een Simca.
Die heeft ze al snel verkocht en de pechvogel die de auto heeft gekocht reed de auto de volgende dag in prak.
Haar rijbewijs heeft ze laten verlopen want zelf is ze bang om te rijden.
Ook als ze naast de chauffeur zit, voelt ze niet op haar gemak, vooral voor de vrachtwagens. Ze verkrampt dan helemaal.
Haar verdere hobby’s zijn spelletjes doen, nieuws lezen, zoeken naar recepten, bekijken van vakantiegidsen en op facebook zitten.
En bekijken van (waargebeurde) films.
Waar Yvonne een hekel aan heeft zijn mensen die elkaar in de maling nemen, slijmen en dan achter de rug gaan lullen.
Ze vindt het hele gebeuren omtrent de coronavirus eng, al deed zij in het begin er net als zovelen luchtig over. Zij vindt het verschrikkelijk voor de kwetsbare mensen.
En hoopt dat het snel overwaait en dat de zieken herstellen.
Maar haar belangrijkste zorg gaat momenteel uit naar een voor haar dierbare persoon, die ernstig ziek is. Haar vurige wens is, dat die persoon de ziekte de baas wordt.
Wat betreft de toekomst, daar kijkt ze niet naar.
Haar motto is Carpe Diem, pluk de dag.
En als zij met pensioen gaat, hoopt ze nog heel lang te mogen genieten samen met Wim.



Deel deze pagina:




WP-Backgrounds by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann