Lettergrootte:

Aan de praat met Nettie

Nettie Blok, een bij de doven in de regio en ook daarbuiten bekende gebarentolk, is een lekker in haar vel zittende vrouw van 66 jaar, naar tevredenheid woonachtig in Zoetermeer en al 43 jaar gelukkig getrouwd met Piet Blok.
Zij is geboren in Rotterdam en heeft haar jeugd voor een groot gedeelte doorgebracht in de wijk Lombardijen.
Zij groeide op in een gezin, bestaande uit dove ouders en een horende broer, die op 35-jarige leeftijd is overleden.
Ze had een leuke jeugd en ze vond het fijn dat ze thuis helemaal niets hoefde te doen want haar ouders, die niet meer leven, deden alles.
Nettie vond het normaal om in een gezin op te groeien met dove ouders, want ze wist het niet beter.
Ze communiceerden met elkaar door te praten aangevuld met gebarentaal.
Haar moeder vond het destijds belangrijk voor de taal- en spraakontwikkeling van Nettie en haar broer dat de familie en anderen gewoon met hen praatten.
Ook om die reden had de moeder een radio voor hen gekocht.
Toen Nettie en haar broer wat ouder werden, moesten ze wel regelmatig hun ouders helpen met bellen of ergens meegaan (bv. naar de dokter) om te tolken.
Maar dat vond Nettie niet erg.
Nettie had in haar jeugdjaren veel contacten met andere doven, meer dan met horenden want ze ging altijd met haar ouders mee naar de dove clubs zoals filmavonden, kerkdiensten, enz. Wat voor Nettie vooral fijn was, was dat er bij die bijeenkomsten ook andere kinderen waren met wie zij kon spelen.
Haar dierbaarste herinnering aan de jeugdjaren was de grote trotsheid van haar moeder toen Nettie haar mulodiploma haalde.
Nadien heeft ze ook middenstandsdiploma gehaald.
Haar vervolgopleidingen in de latere jaren waren Mbo-opleiding doventolk en
Hbo-opleiding tolk gebarentaal wat zij nogal pittig vond.
Hoewel Nettie al van kinds af aan via haar ouders gebarentaal kende, moest ze het toch opnieuw leren want haar ouders gebruikten niet de standaard gebarentaal.
Via bijscholingen heeft ze zich verder bekwaamd in tolken voor kinderen en doofblinden.
Haar eerste baan was echter niet als gebarentolk, simpelweg omdat die toen nog niet bestond maar als administratieve medewerkster bij RVS (verzekeringen).
Door het toedoen van haar schoonvader, kwam ze nadien terecht bij de Staatsdrukkerij waar haar man Piet toen ook werkte.
Piet Blok, haar eerste en enige liefde, leerde ze kennen tijdens een filmavond in de toenmalige Ammanschool te Rotterdam waar zij door hem ten dans werd gevraagd.
Zodoende kregen ze een relatie met elkaar.
Toen ze door reorganisatie bij de Staatsdrukkerij werd ontslagen, is ze door toevallige omstandigheden gebarentolk geworden. Want dat was Nettie niet van plan. Maar een onbekend iemand, voor wie Nettie waarschijnlijk op vrijwillige basis heeft getolkt, heeft haar voorgedragen om een tolkopleiding te volgen en Nettie greep die kans. Zodoende rolde Nettie het vak in, die ze al 34 jaar met veel plezier en verve vervuld. Met zoveel plezier, dat zij voorlopig niet van plan is om met pensioen te gaan.
Maar soms zitten er ook donkere kanten aan het tolken, vooral als Nettie aan een cliënt het slechte nieuws moet vertellen want dat grijpt haar emotioneel wel aan.
Om te ontladen praatte ze dan weleens met een goede collega.
Want vanwege zwijgplicht kan ze dat natuurlijk niet doen met haar man.
Als tolk heeft Nettie allerlei situaties meegemaakt zoals tolken bij een rechtbank, tijdens een bevalling, in ziekenhuis tot de operatiekamer toe.
Maar natuurlijk woonde zij de operatie niet bij want ze verlaat de kamer als de cliënt in slaap is gebracht. En als de cliënt daarna in de verkoeverkamer (uitslaapkamer) bijkomt, zit Nettie er weer bij.
En een bevalling bijwonen was voor haar een fascinerende ervaring en kreeg Nettie, zelf kinderloos, grenzeloze bewondering voor de vrouwen die een kind ter wereld hadden gebracht.

Tolken voor doofblinden en in mindere mate doofslechtzienden vindt ze nogal pittig omdat alle bijkomende zaken ook moeten worden getolkt.
Verder is Nettie ook actief op de scholen, bij doktersbezoeken, kerkdiensten, enz.
Kortom, ze is voor van alles inzetbaar.
In het begin van lockdown vanwege coronacrisis had Nettie minder werk maar stilaan werd het weer drukker, mede door tolken op afstand.
En nu is de situatie normaler maar niet alles is nog mogelijk.
Nettie koesterde een mooie maar ook droevige herinnering aan het tolken tijdens een trouwerij waarvan zij later ook de begrafenis van die man (toenmalige bruidegom) tolkte.
Ook vindt Nettie het hartstikke leuk om als tolkpiet op te treden. En ze begrijpt niet dat sommige mensen het kinderfeestje zien als een vorm van discriminatie want het gaat niet om zwarte mensen maar om mensen die zwart zijn geworden door het roet van de schoorsteen.

En bovendien gaat het om een Nederlandse traditie.
Nettie is voor 50% zzp’er en al jarenlang voor 50% in dienst van TOLQ Communicatiediensten B.V. waarmee zij sinds kort een contract van 20 uur per week heeft.
En ze boft met haar man, die Nettie, zelf niet in bezit van een rijbewijs, als een soort privéchauffeur overal heen brengt.
Maar net zo lief gaat ze met het openbaar vervoer of pakt ze de fiets.
Wat betreft haar sportgeschiedenis, in haar jonge jaren deed Nettie aan turnen en later aan handballen en damesvoetballen.
Echte prijzen met sporten heeft ze niet gewonnen, alleen wel een keer een kalkoen tijdens een klaverjastoernooi.
Bij sporten stond voor Nettie vooral het plezier voorop en niet de prestaties.
Wat Nettie ook trots maakte, was dat haar man Piet bij thuiswedstrijden dikwijls optrad als scheidsrechter en bij uitwedstrijden als grensrechter.

Voordelen ervan had haar elftal niet geplukt want Piet was altijd onpartijdig.
Heel af en toe trad Piet ook op als leider van het elftal.
En Feyenoord, Nettie draagt die club een warm hart toe, dit mede door de invloeden van haar vader en broer die allebei fanatieke supporters van Feyenoord waren.
Op het moment doet Nettie niet aan sport en om haar conditie op peil te houden probeert ze iedere dag een half uurtje te wandelen of een stukje te fietsen.
Om verder te ontspannen doet Nettie graag aan puzzelen, cryptogrammen en een boek lezen.
Op vakantie gaan is ook haar geliefde bezigheid. Ze gaat dan ook twee keer per jaar. Een in de zomer om te luieren en een in de winter om wat actiever te zijn.
En tussendoor pakt ze met Piet af en toe voor een weekend een hotelletje.

En omdat Nettie zich thuis voelt in de dovenwereld, gaat ze regelmatig naar de dove clubs. Wat betreft WeZoDo, daar gaat ze sporadisch heen want Nettie houdt ervan om met iedereen te praten en bij WeZoDo lukt dat vaak niet omdat er daar dikwijls sprake is van groepsvorming waar je moeilijk in komt.
Over vrijwilligerswerk, circa 2 jaar lang was Nettie als secretaresse verbonden bij de wijkvereniging Dorp in Zoetermeer.
Een opmerkelijk feit van Nettie is, dat zij van lawaai houdt. Want lawaai is voor haar synoniem aan veiligheid.
De oorsprong daarvan is terug te voeren naar haar vroege jeugd. Als zij in bed lag en haar ouders hadden dove vrienden op bezoek, die lawaai maakten, dan stelde dat haar gerust omdat zij dan weet dat haar ouders thuis waren.
Over de toekomst, ze hebben zich ingeschreven bij de Gelderhorst. Want mocht er iets met Nettie gebeuren, dan zit Piet daar goed in een veilige en beschermde omgeving. Al is dat hopelijk voor de verre toekomst.
Kortom, Nettie is een tevreden mens die geniet van het leven, haar werk hartstikke leuk vindt en altijd probeert om positief te zijn met als levensmotto:
Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd.

 

 

 



Deel deze pagina:




WP-Backgrounds by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann