Lettergrootte:

Aan de praat met Monique

Wie kent haar niet op het Gebarenplein? Een bezige bij, altijd druk in het weer om dit en dat te regelen en te doen.
Is het niet achter de bestuurstafel, dan is het wel achter de bar of in de keuken.
Mensen begeleiden of wegwijs maken is haar ook niet vreemd.
En altijd tijd voor een vriendelijk woord.

Haar naam is Monique Taal, een alleenstaande vrouw van 55 jaar, geboren in Den Haag en moeder van drie kinderen.
2 jongens, Ricardo en Kevin en een meisje Eliane.

Als gevolg van zuurstofgebrek bij geboorte werd ze doof.
Toen Monique klein was vond ze het wel moeilijk om doof te zijn want als ze de andere kinderen met wie ze speelde niet kon begrijpen ging ze aan hun haren trekken of krabben. Haar vader was toen een internationale vrachtwagenchauffeur, dus vaak afwezig.

De contacten tussen hen verliep stroef en om daar een verbetering in te brengen besloot haar vader om alleen maar in het binnenland te rijden om meer tijd voor Monique te hebben en sindsdien bouwden ze een steeds betere band met elkaar op.

Haar zoon Ricardo trad in de voetsporen van zijn opa en is ook vrachtwagenchauffeur van beroep. Kevin is adviseur bewegingstherapie op orthopedische gebied. Eliane zit nog op school, volgt opleiding media en hoopt binnenkort af te studeren.

Wat haar gezondheid betreft, zij lijdt aan fibromyalgie, heeft artrose klachten en is snel moe. Maar voor Monique is dat geen reden om bij de pakken neer te zitten maar gaat gewoon door met haar leven, vergezeld met een glimlach.

Monique heeft vroeger veel aan sport gedaan. Zoals judo, zwemmen en voetballen maar door lichamelijke klachten lukt dat nu niet meer.
Vanaf haar 2e jaar tot en met de 19e heeft ze op Effatha gezeten. Daar had ze een hele leuke tijd en sinds haar brugklas is ze bevriend met Petra Koele.

Toen Monique Petra voor het eerst zag, was daar meteen de klik en leek het alsof ze elkaar al jaren kenden. Via connecties van haar vader was haar eerste baan bij ministerie van Defensie en later kwam ze terecht bij ministerie van Onderwijs en Wetenschappen.
Bij beiden instellingen was ze werkzaam als administratieve medewerkster. Helaas is ze in de latere jaren als gevolg van fibromyalgie afgekeurd. Maar vervelen deed Monique niet want ze had in de eerste plaats zorg voor haar kinderen, was huisvrouw en had daarnaast volop hobby’s en vrienden. En ze deed vrijwilligerswerk voor WeZoDo.

In het jaar 1989 had ze voor het eerst kennis gemaakt met WeZoDo toen haar vrienden haar daar naar toe hadden meegenomen. Ze werd later vrijwilliger bij toenmalige O&R (Ontspanning & Recreatie). Sindsdien bouwde zij haar vrijwilligerswerk gestaag uit.

Op het moment is zij bestuurslid C.S.A. (Culturele Sociale Activiteiten), biedt zij ondersteuning aan beheer en is zij actief achter de bar. En ze doet ook aan schoonmaak. Daarnaast is zij begeleider van een cliënte van Ipse de Bruggen.
Dit alles kost haar gemiddeld 15 uur per week.

Op het moment kan zij de hoeveelheid vrijwilligerswerk, die ze heel leuk vindt aan maar of dat altijd zo blijft weet ze niet. Niemand kan immers in de toekomst kijken. Wat betreft het begeleiden van een cliënte van Ipse de Bruggen, die als vrijwilliger actief is bij WeZoDo, had ze er in het begin moeite mee, vooral op gebied van communicatie en taakverschaffing. Maar van lieverlee gaat het steeds beter.
Ook die cliënte heeft er steeds meer zin in want Monique moet soms haar enthousiasme temperen.

Voor het eerst dit jaar heeft Monique sinds jaren gedurende haar vakantie zich niet bezig gehouden met WeZoDo. Dat vond zij heerlijk, zij kon lekker relaxen en is veel fitter geworden. Dat doet haar beseffen, dat ze moet leren om WeZoDo los te kunnen laten. Alleen was het voor haar wel vreemd om na drie heerlijke weken weer aan de slag te gaan bij WeZoDo. Ze had echt tijd nodig om er weer in te komen en het automatisme was een beetje zoek.

Teruglopende opkomsten, gebrek aan bestuursleden en jongeren bij WeZoDo vindt Monique zorgelijk. Waar het aan ligt weet zij niet echt.
Mogelijk speelt de sleur een rol en ze mist de sfeer van vroeger. Sfeer zoals zij die onlangs had ervaren tijdens een boottocht met de Vijf Gebroeders. Bevrijdende sfeer van zorgeloosheid en warmte tezamen met vrienden op een bijzondere boot met stormachtige maar nagenoeg droge weer.

Monique denkt erover om de jongeren te interesseren voor WeZoDo door rekening te houden met hun wensen, ook qua inrichting van het Gebarenplein en soort activiteiten.

De koop van het Gebarenplein vond ze toen een goede keuze maar nu weet ze het niet. Maar Monique geeft het niet op en blijft proberen om bij WeZoDo er een positieve verandering in te brengen. Begin dit jaar heeft Monique een behoorlijke klap moeten verwerken door het overlijden van haar aan gezondheid tobbende vader. Maar voor haar gevoel heeft zij zijn overlijden verwerkt maar hem vergeten doet zij niet. Met haar moeder gaat het na zoveel jaren samen begrijpelijk wisselvalig.

Monique doet 1 keer per week met haar boodschappen en maakt ook regelmatig een praatje met haar.

Voor de rest: Monique mist wel de sfeer van de jaren 70 en 80, toen er nog sprake was van respect voor elkaar en de mensen socialer waren.
Over de dreiging in de wereld ligt ze niet wakker want ze kan er toch niets aan veranderen. Monique huldigt het principe om van dag tot dag te leven.

Monique kijkt ook graag naar films, is er zelfs verslaafd aan. Ze kijkt naar van alles wat. Van romantisch tot horror.
Ook natuurfilms en documentaires kunnen haar bekoren.

Boeken lezen deed ze vroeger wel maar nu niet meer want dan valt zij in slaap. Bovendien heeft ze daar te veel energie voor. Musea bezoeken vindt ze ook leuk en ze gaat ongeveer 1 keer per maand uit. Wandelen is ook een van haar geliefde bezigheden.
Zij kookt ook graag, bedenkt haar eigen recepten en haar voorkeur gaat uit naar Indische eten.

En tenslotte: Monique droomt van een vakantie naar het buitenland.



Deel deze pagina:




WP-Backgrounds by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann