Lettergrootte:

Aan de praat met Gerrit

 

Hij is Gerrit Docter, 78 jaar oud en onder de oudere generatie vooral bekend als onverzettelijke en bikkelharde voetballer.
Hij is geboren in toenmalige Nederlands-Indië, destijds een Nederlandse kolonie waar zijn vader werkte.
Daar groeide Gerrit op in een Jappenkamp want de Nederlanders werden tijdens de oorlogsjaren door de Japanse bezetter beschouwd als vijanden en werden gedwongen in Jappenkampen te verblijven.
Er was daar sprake van een hard en wreed regime,
soms met de dood tot gevolg.
Maar van dit alles herinnert Gerrit zich gelukkig niets.
Maar zijn vader heeft er nooit over willen praten. Later kreeg hij wel via, via verschrikkingen erover te horen.
Na afloop van de oorlog is hij met zijn ouders teruggegaan naar Nederland.
Omdat zijn ouders in de eerste jaren geen geschikte woning kon krijgen, kwam Gerrit terecht bij een pleeggezin in Schoonhoven, waarvan de nu nog levende pleegmoeder (104 jaar) zus van zijn moeder was.
Toen Gerrit 13 was, werd hij herenigt met zijn ouders, die eindelijk een geschikte woning kregen en kwam hij terecht in Berkel en Rodenrijs.
En daar woont hij tot zijn tevredenheid nog steeds.
Gerrit is hoogstwaarschijnlijk doofgeboren, oorzaak is onbekend en kwam nogal laat (7 of 8 jaar) terecht op Effatha te Voorburg. Daar leerde hij in eerste instantie het vak meubelmaken en later stapte hij over naar metaalbewerken, op verzoek van zijn vader omdat hij daarin betere toekomstmogelijkheden zag.
Met zijn vrienden beleefde Gerrit een leuke tijd op Effatha maar hij is minder te spreken over het strenge beleid daar. In zijn ogen leek het op een gevangenis.
Ook was Gerrit destijds berucht om zijn kwajongenstrekken.
Toen Gerrit na zijn schooltijd bij Van der Heem als gereedschapsmaker ging werken, pakte hij regelmatig zijn brommer om naar de vlakbij gelegen Effatha te gaan voor een gezellig babbeltje met zijn vrienden.
Toen leerde hij daar pas de liefde van zijn leven, de 15-jarige Hennie van Rijswijk kennen. Ze kregen een relatie en trouwden een paar jaar later.
Ze kregen 3 kinderen, een zoon, Marco en 2 dochters Sylvia en Yvonne.
Vanwege allergie voor olie kon Gerrit niet langer bij van der Heem blijven en kwam later bij diversen bedrijven als meubelmaker in dienst.
Na een periode van werkloosheid kwam Gerrit, een paar jaar voor pensionering terecht bij sociale werkvoorziening, Combiwerk in Delft, eerst als timmerman en later als inpakker, wat hij vreselijk vond.
Zijn pensionering voelde voor hem dan ook als een bevrijding.
Naast zijn gezin had Gerrit een tweede liefde en dat was voetbal.
In zijn jonge jaren werd hij lid van doven voetbalvereniging Arentsburg en uit onvrede over het beleid van het bestuur maakte hij een overstap naar ADSV (Amsterdamse Doven Sport Vereniging).
Vanwege zwangerschap van zijn vrouw, keerde hij na 1,5 jaar weer terug bij Arentsburg. Ook het op en neer reizen naar Amsterdam ging hem steeds meer tegenstaan.
Hij beleefde mooie jaren bij Arentsburg ondanks dat de voetbalprestaties matig waren. Hij werd in 1974 voor het eerst kampioen van de dovencompetitie en in dat jaar won Arentsburg ook de 5 stedencup.
Hij genoot van de buitenlandse toernooien en koesterde warme herinneringen aan de bijeenkomsten in de toenmalige Wijkergebouw.
Toen Arentsburg vanwege financiële malversaties werd opgeheven, kwam Gerrit, na een korte tussenstap bij DWO in Zoetermeer, terecht bij DFCZ (Deaf Football Club Zoetermeer).
Ook daar is Gerrit diversen keren kampioen geworden (dovencompetitie) en heeft hij de 5 Stedencup gewonnen.
Hoewel de voetbalprestaties van DFCZ aanmerkelijk beter waren dan bij Arentsburg, gaat zijn hart nog altijd uit naar Arentsburg.
Als voetballer werd Gerrit gevreesd om zijn duelkracht en bewonderd om zijn onverzettelijkheid. Hij heeft het verdedigen tot kunst verheven, was als laatste man, vooral in de lucht schier onpasseerbaar en pikte regelmatig, als hij naar voren gaat zijn goals mee.

 

Arentsburg anno 1973

Het was dan ook niet verwonderlijk, dat Gerrit werd geselecteerd voor het Nederlandse Doven elftal, waar hij 38 keer voor uitkwam.
Hij was actief tijdens de Olympische Spelen voor doven in Amerika en voormalige Joegoslavië. De Spelen van Zweden ging aan hem voorbij door maagzweer.
De oudere generatie spreekt nog altijd met bewondering over zijn voetbalkunsten.
Zelf is Gerrit altijd wars gebleven van “sterallures”.
Het voetbal heeft naast veel plezier ook voor veel blessures gezorgd wat zelfs in een geval leidde tot ontslag.
Gerrit moest op zijn 48ste jaar noodgedwongen zijn voetbalschoenen aan de wilgen hangen. Zijn knie was versleten.
Na zijn voetbalperiode ging Gerrit tafeltennissen bij Zwaluw’60, waar hij ook redelijk een balletje kon slaan. Met zijn team is hij zelfs 1 keer kampioen geworden bij NTTB 5e klasse (Nederlandse Tafeltennisbond).
Ook bij Zwaluw ‘60 koesterde hij mooie herinneringen, vooral op gebied van het gezellige samenzijn en uitstapjes.
Op het bestuursgebied heeft Gerrit de nodige palmares achter de rug.
Zo was hij voorzitter geweest van Arentsburg, bestuurslid bij DFCZ, bestuurslid en penningmeester bij Zwaluw ’60.
Op het moment is hij vrijwilliger bij WeZoDo als onderhoudsman, echter het komt de laatste 2 jaar heel sporadisch voor dat hij voor een klus wordt opgeroepen.
Wat zijn privéleven betreft, Gerrit heeft een groot hart voor zijn vrouw en kinderen.
Zijn vrouw was zijn alles, zijn soulmate en hij is trots op zijn kinderen.
Als vader was hij behoorlijk streng en duldde hij geen tegenspraak. En dat heeft zijn vruchten afgeworpen want alle drie de kinderen hebben hun leven goed op de rails.
Als hobby mag Gerrit graag timmeren en heeft hij een compleet werkplaats op de zolder. Wat zijn ogen zag, maakte zijn handen zoals kasten, tafels, dressoirs, bureaus, deuren, enz. Er was qua timmeren niet veel wat hij niet kon.
Echter, nu hij ouder wordt, wordt het klussen minder.
Ook Feyenoord zit diep in zijn hart en soms gaat hij een wedstrijd kijken in de Kuip.
Hij is nog steeds trots dat Feyenoord de eerste Europacup 1 winnaar van Nederland is (1970). Dat geldt ook voor eerdere kampioenschappen en bekerwinsten.
Om zijn conditie op peil te houden gaat Gerrit er regelmatig op uit met zijn racefiets.
En klaverjassen doet hij weleens, meer voor plezier dan om te winnen.
Ook het tuinieren doet Gerrit graag.
En soms gaat hij voor sociale contacten naar WeZoDo of op bezoek bij zijn kinderen of vrienden.
Al met al heeft Gerrit genoeg te doen en hoeft hij zich niet te vervelen.
Hij heeft geen rijbewijs, had er nooit behoefte aan en van jongs af aan, weer of geen weer, zijn brommer of scooter bracht hem overal en nog steeds.
Zijn grootste tragedie was het overlijden van zijn geliefde vrouw Hennie op 13 september 2017 na een lang ziektebed. Met haar was hij 49 jaar getrouwd.

Hij mist haar nog steeds, denkt iedere dag aan haar en kan het verlies moeilijk verwerken.
De grote steun van zijn kinderen en kleinkinderen maken het voor hem dragelijk.
Daar is hij dankbaar voor, ook voor de goede contacten met zijn familie.
Wat zijn eigen gezondheid betreft, hij heeft darmkanker gehad en heeft nu ook prostaatkanker (bij toeval ontdekt) hoewel hij daar geen last van heeft.
Daar krijgt hij hormonale injecties voor.
Op het moment van schrijven is Gerrit aan het revalideren want hij kreeg voor de tweede keer een knieprothese.
Dat aan huis gekluisterd zijn is voor hem niets want hij kan moeilijk stil zitten.
Gerrit merkt wel dat hij ouder wordt maar dat gaat vanzelf en hij voelt zich eigenlijk wel goed.
De Gelderhorst, het centrum voor de oudere doven in Ede, is voor hem geen issue. Hij voelt zich daar niet thuis en hij is tevreden met zijn leven met zijn kinderen, kleinkinderen en familie in de buurt.
En wat er verder op zijn pad komt, dat ziet Gerrit wel weer.

 



Deel deze pagina:




WP-Backgrounds by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann