Lettergrootte:

Aan de praat met Diny

Haar naam is Diny van Tuijl, is 66 jaar oud, geboren in Den Bosch en woonachtig in Zoetermeer.
En is doof, waarschijnlijk vanaf haar geboorte.

Met haar gezondheid gaat het goed, wel voelt ze de jaren tellen maar ze vindt ook dat ze niet mag klagen.
Op het moment heeft zij geen relatie, is er ook niet naar op zoek. Maar als het komt en het klikt, dan wie weet.

Zij heeft 2 zonen en 2 kleinzonen op wie ze soms past. Communicatie met hun gaat goed, zij kennen ook de gebarentaal, behalve het jongste van 3.

Zij heeft vroeger in België gewoond (Antwerpen) en omdat alle dovenscholen daar roomskatholiek waren en niet de voorkeur van haar ouders hadden, kwam zij terecht in een pleeggezin in Voorburg en van daar ging zij naar Effatha. Op 8-jarige leeftijd verhuisde zij naar R.M.I. (Rudolf Mees Instituut) in Rotterdam.
De redenen voor de overgang waren: Onaardige pleegmoeder en de verhuizing van haar ouders naar Rotterdam met als logisch gevolg dat zij naar R.M.I. ging waardoor zij thuis kon blijven wonen.

Zij heeft opleiding U.D.O. (Uitgebreid Doven Onderwijs) gedaan aangevuld met kantooropleiding. Ze beleefde op R.M.I. een leuke tijd en bewaarde vooral goede herinneringen aan schoolreisjes.

Haar eerste baan was bij verkeersdienst waar zij op kantoor terecht kwam als enige meisje te midden van mannen, die allen politieagenten waren. Haar laatste baan was bij Miss Etam (logistiek), waar zij in totaal 27 jaar heeft gewerkt. En nu is zij gepensioneerd. In het begin had zij daar moeite mee want het vaste ritme was zij kwijt en thuis was het stil. Maar doordat zij nadien vrijwilligerswerk bij de Hagehorst en ook de Gelderhorst is gaan doen, heeft ze voldoende zinvolle tijdsbesteding. Wat betreft het extra vrijwilligerswerk, die is een aanvulling op het bestaande vrijwilligerswerk wat zij al jaren doet, namelijk bij Zoetermeermin (activiteiten voor vrouwen) en bij de Vierhanden (doofblinden).

De meeste voldoening krijgt zij bij de Vierhanden want zij krijgt een voldaan gevoel als de doofblinden het naar hun zin hebben. Diny kwam destijds voor het eerst na haar scheiding bij de doofblinden terecht door contacten met wijlen Jan Hornstra, die zelf zwaar slechtziende was. Communicatie met doofblinden gaat Diny goed af want daarvoor heeft zij diversen cursussen gevolgd (vierhandengebaren).

Diny begeleidt nu veel minder doorblinden dan voorheen want door bezuinigingen zijn er minder begeleiders. En meeste doofblinden kiezen voor inschakelen van tolken omdat dat voor hun op financieel gebied voordeliger is. Toch heeft Diny de indruk, dat de voorkeur van doofblinden eigenlijk uitgaan naar een dove begeleider vanwege de voor beiden herkenbare dovencultuur.

Over de activiteiten bij de Vierhanden, die nemen helaas in omgang af. Wellicht ligt dat aan het feit, dat er in het land meer soortgelijke organisaties zijn wat inhoudt dat de doofblinden ruimere keuzes hebben. En het zou ook met hun financiën te maken kunnen hebben, dat doofblinden niet meer iedere week op stap willen of kunnen gaan.

Alleen voor bepaalde activiteiten zoals kerstfeest of dagjes uit zijn de doofblinden wel te porren. Zo was een dagje uit naar de Archeon een succes. Hoewel ze niet goed of niet kunnen zien, hebben de doofblinden toch van die dag genoten. Dit dankzij de speciale manier van tolken en ook door de mogelijkheden om te voelen, konden zij de geschiedenis uit de prehistorie, van de Romeinen en middeleeuwen beleven.

Tolken tijdens bezoek Archeon

Op de vraag of doofblinden wel gelukkig kunnen zijn, antwoordde Diny dat een goede relatie met iemand daarvoor een bepalende factor kan zijn en dat factor missen de alleenstaande doofblinden waardoor ze het veel zwaarder en moeilijker hebben. Die zwaarte leidt ertoe, dat veel doofblinden de neiging hebben om zelfmoord te plegen en in de praktijk gebeurt dat helaas ook.

Diny kan het zich daarom ook voorstellen, dat veel doven zeggen een einde aan hun leven te willen maken als ze daadwerkelijk blind worden. Zoals eerder geschreven is Diny na haar pensionering vrijwilliger geworden bij de Hagehorst, een woonlocatie voor mensen met auditieve beperking, die daarnaast ook verstandelijk en/of lichamelijk beperkt zijn. Daar doet zij diversen dingen zoals begeleiden, schoonmaken en koken als de vaste kok afwezig is.
Daarnaast doet zij een keer per maand ook vrijwilligerswerk als begeleider bij de Gelderhorst. (landelijke zorginstelling voor doven).

Diny juicht de plannen van een werkgroep toe om binnen de regio een zorginstelling voor doven op te zetten. De haalbaarheid daarvan acht zij moeilijk maar zij hoopt dat het de werkgroep lukt. Want zij zou, mocht dat nodig zijn, liever daarheen gaan dan naar de Gelderhorst vanwege de afstand. Verder vindt Diny het belangrijk dat de werkgroep regelmatig verslagen doet over hun eventuele vorderingen.

Wat betreft de hobby’s, Diny heeft er niet echt een, al doet zijn wel regelmatig mee met creatieve activiteiten op het Gebarenplein. Wel is het zo, dat Diny vanwege de mindere sfeer in vergelijking met vroeger minder zin heeft om naar het Gebarenplein te gaan. Haar plan op korte termijn is, is op vakantie gaan naar gebarencamping in België.

Voor de rest heeft zij in haar leven genoeg te doen en hoopt zij nog lang in goede gezondheid van het leven te mogen genieten.



Deel deze pagina:



WP-Backgrounds by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann